به گزارش مفدا بهبهان؛ نشست هم‌اندیشی دانشجویان فعال رسانه‌ای مفدا، همزمان با دهمین سال فعالیت این مجموعه، در سالن امام جواد وزارت بهداشت برگزار شد؛ نشستی که ترکیب مهمانان آن از سخنگوی دولت و وزیر بهداشت تا معاونان وزارتخانه و چهره‌های حوزه ارتباطات را دربر می‌گرفت
اما اگر بخواهیم اتفاق این دو روز را در یک جمله خلاصه کنیم، شاید این باشد: این‌بار دانشجو نیامده بود خبرِ مسئول را بگیرد؛ آمده بود مسئول را با خبرِ دانشگاه روبه‌رو کند.
شروع ماجرا با یک هشدار درباره آینده رسانه
در نخستین روز، فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، در جمع فعالان رسانه‌ای دانشجویی حاضر شد؛ حضوری که خیلی زود بحث را از یک جلسه رسمی به سمت نقش واقعی دانشجو در فضای اجتماعی کشور برد.
مهاجرانی بر اهمیت پیدا کردن شبکه‌های ارتباطی میان دانشجویان و استفاده از فرصت دانشگاه برای رشد جمعی تأکید کرد. اما بخش قابل توجه سخنان او درباره یک موضوع حساس بود: پرسیدن بدون از دست دادن حرفه‌ای‌گری.
او میان پرسشگری و رفتار تند تفاوت گذاشت و تأکید کرد که سؤال خوب، سؤالی نیست که فقط فضا را ملتهب کند؛ سؤالی است که بتواند طرف مقابل را به پاسخ برساند.
این حرف شاید ساده به نظر برسد، اما برای دانشجویانی که قرار است در آینده بخشی از بدنه رسانه‌ای کشور باشند، یک پیام جدی داشت:
صدای بلند لزوماً صدای اثرگذار نیست؛ سؤال دقیق می‌تواند خیلی بیشتر از فریاد پیش برود.
مهاجرانی همچنین بر اهمیت ارتباط میان دانشجویان و شکل‌گیری شبکه‌های توانمند تأکید کرد؛ موضوعی که با ماهیت خود مفدا نیز پیوند مستقیم داشت.
وقتی مدیران وزارتخانه هم وارد میدان شدند
پس از سخنان سخنگوی دولت، نوبت به مدیرانی رسید که هرکدام از زاویه‌ای متفاوت درباره آینده فعالیت رسانه‌ای دانشجویان صحبت کردند.
مسعود حبیبی، معاون فرهنگی و دانشجویی وزارت بهداشت، از ظرفیت دانشجویان برای دیدن مسائل دانشگاه و انتقال آنها به سطوح بالاتر سخن گفت؛ نگاهی که رسانه دانشجویی را از یک واحد تولید خبر صرف، به بخشی از حیات دانشگاه نزدیک می‌کند.
سعید بابایی، مدیرکل فرهنگی وزارت بهداشت نیز بر موضوعاتی مانند آموزش رسانه‌ای و اخلاق حرفه‌ای تأکید داشت؛ مسائلی که برای نسلی که در فضای انتشار فوری محتوا فعالیت می‌کند، اهمیت دوچندان دارد.
در ادامه، دکتر حسین کرمانپور، رئیس مرکز روابط عمومی و اطلاع‌رسانی وزارت بهداشت، از زاویه ارتباطات به مسئله نگاه کرد. در چنین فضایی، رسانه دیگر فقط محل انتقال اطلاعات نیست؛ جایی است که برداشت مردم از یک اتفاق شکل می‌گیرد.
در میان سخنرانان، دکتر طاهره چنگیز، معاون آموزشی وزارت بهداشت نیز از زاویه آموزش و دانشگاه با دانشجویان سخن گفت. حضور او اهمیت دیگری داشت؛ چراکه بخش بزرگی از دغدغه فعالان رسانه‌ای دانشگاه، دقیقاً از دل مسائل آموزشی و آینده دانشجویان علوم پزشکی بیرون می‌آید.
مهندس امینی، مدیرمسئول مفدا نیز درباره مسیری که این مجموعه طی یک دهه پیموده و آینده‌ای که برای آن ترسیم شده است، سخن گفت؛ آینده‌ای که قرار است مفدا را از یک خروجی خبری صرف فراتر ببرد.
همچنین دکتر چیت‌ساز، معاون سیاست‌گذاری وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات، از منظر تحولات فناوری و فضای ارتباطی، به بخشی از واقعیت جدید رسانه پرداخت؛ واقعیتی که در آن دانشجو با یک تلفن همراه می‌تواند در چند دقیقه محتوایی تولید کند که به اندازه یک رسانه رسمی دیده شود.
و شاید همین‌جا بود که سؤال اصلی خودش را نشان داد:
در دنیایی که همه می‌توانند منتشر کنند، چه کسی می‌تواند درست روایت کند؟
اما روز دوم، فضای جلسه عوض شد
اگر روز نخست بیشتر درباره آینده رسانه و جایگاه دانشجو بود، روز دوم پای یک موضوع سنگین‌تر به میان آمد: خودِ مسائل نظام سلامت.
این‌بار محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، مقابل دانشجویان نشست.
از این لحظه، سؤال‌ها رنگ دیگری گرفتند.
بحث دیگر فقط این نبود که مفدا چگونه خبر تولید کند.
دانشجوها درباره پرستاری، اضافه‌کاری، دستیاران پزشکی، آینده شغلی، مشکلات آموزشی، شرایط دانشگاه‌ها، فضای نقد و حتی امکان بیان صریح مشکلات پرسیدند.
یعنی همان مسائلی که معمولاً در راهروهای دانشگاه، خوابگاه‌ها، بیمارستان‌های آموزشی و میان گروه‌های دانشجویی درباره‌شان بحث می‌شود، این‌بار به میز وزیر رسید.
وزیر بهداشت با یک مطالبه قدیمی روبه‌رو شد
یکی از محورهای حساس جلسه، مسئله حق نقد و نگرانی از پیامدهای انتقاد بود.
ظفرقندی در پاسخ به این دغدغه، بر اهمیت حضور فعال دانشجویان و بیان مسائل تأکید کرد.
این بخش از نشست شاید از خودِ پاسخ‌ها مهم‌تر بود؛ چون رابطه میان دانشجو و مدیر را از حالت «مخاطب ـ سخنران» بیرون می‌آورد و به رابطه‌ای نزدیک‌تر به «پرسش ـ پاسخ» تبدیل می‌کند.
از طرف دیگر، وزیر بهداشت درباره وضعیت نیروی انسانی و پرستاران نیز توضیحاتی ارائه کرد؛ از جمله اینکه در سال گذشته ۲۷ هزار نفر جذب شده‌اند که حدود نیمی از آنها پرستار بوده‌اند و هدف، کاهش وابستگی نظام درمان به اضافه‌کاری اجباری است.
این یعنی مسئله‌ای که شاید برای یک دانشجوی رسانه‌ای فقط یک سوژه خبری باشد، برای هزاران دانشجوی علوم پزشکی بخشی از آینده حرفه‌اییک نشست آنهاست.
یک نشست؛ چند نسل از دانشگاه
آنچه این برنامه را از یک جلسه معمولی جدا می‌کرد، فقط حضور وزیر و سخنگوی دولت نبود.
در یک سوی سالن، دانشجویانی نشسته بودند که هنوز بخش مهمی از مسیر حرفه‌ای‌شان پیش روی آنهاست؛ در سوی دیگر، مدیرانی قرار داشتند که درباره همان دانشگاه و همان آینده تصمیم می‌گیرند.
بین این دو، رسانه قرار گرفته بود.
و رسانه دانشجویی دقیقاً در چنین نقطه‌ای معنا پیدا می‌کند:
نه بلندگوی دانشگاه باشد، نه بلندگوی وزارتخانه؛ بلکه جایی باشد که حرف دانشگاه را آن‌قدر دقیق منتقل کند که نتوان نادیده‌اش گرفت.
پایان نشست، پایان سؤال‌ها نبود
دو روز تمام شد، اما قرار نیست ارزش چنین نشستی را با تعداد سخنرانی‌ها یا عکس‌های یادگاری سنجید.
اتفاق اصلی شاید در همان لحظه‌ای افتاد که یک دانشجو فهمید می‌تواند سؤالش را مستقیم از بالاترین مقام حوزه سلامت بپرسد.
یا وقتی یک مسئول فهمید پشت یک خبر دانشجویی، گاهی یک مشکل واقعی وجود دارد که باید دیده شود.
دهمین سال فعالیت مفدا می‌تواند صرفاً یک عدد در تقویم باشد؛ اما اگر قرار باشد معنایی داشته باشد، باید در همین تغییر دیده شود:
دانشجو از تماشاگر ماجرا به یکی از سازندگان آن تبدیل شود.
وزارت بهداشت در این دو روز، میزبان دانشجویانی بود که آمده بودند رسانه را تمرین کنند؛ اما در عمل، چیزی مهم‌تر را به نمایش گذاشتند:
تمرینِ حرف‌زدن با قدرت، بدون ترس از سؤال.
و شاید جنجالی‌ترین بخش ماجرا همین باشد؛
در روزهایی که همه درباره آینده رسانه حرف می‌زنند، این دانشجوها بودند که نشان دادند آینده رسانه می‌تواند از پشت نیمکت دانشگاه شروع شود.
نه با یک تیتر پرطمطراق.
نه با یک بیانیه.
بلکه با یک سؤال ساده:
«اگر این مشکل را ما می‌بینیم، چرا نباید شما هم ببینید؟»
این شاید مهم‌ترین خبری بود که از دو روز حضور دانشجویان فعال رسانه‌ای در وزارت بهداشت بیرون آمد.
ارسال نظر